Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου που γράφτηκε το 1956, χαρακτηρίζει μια νέα εποχή του ίδιου του ποιητή αφού είναι η πρώτη από τις μακρές συνθέσεις της “Τέταρτης Διάστασης”, αλλά και γενικότερα για την ποίηση.
Ο συνθέτης Θοδωρής Λεμπέσης παρουσιάζει σε μία νέα μορφή θεατρικού αναλογίου το βαθύτατα ερωτικό – λυρικό κείμενο του Γιάννη Ρίτσου, της γυναίκας με τα “μαύρα”, προσπαθώντας μέσω της μουσικής ο θεατής να γίνει κοινωνός των «στιγμών» του κειμένου.
Ο συνθέτης συνδύασε το λόγο με τη μουσική, υπογραμμίζοντας όλα αυτά που ο ποιητής, σε ένα σκηνικό μονόλογο, σε μια βαθιά “εξομολόγηση”, στο συνδυασμό της ζωής, της ελπίδας, της προσμονής, μας παρουσιάζει.
Η ηθοποιός Παναγιώτα Βλαντή στην αφήγηση του κειμένου, και η ορχήστρα μουσικής δωματίου με τη συμμετοχή δύο σολιστών του Χρήστου Ζερμπίνου στο ακορντεόν και του Δημήτρη Κουφογιώργου στην κλασική κιθάρα, αποδίδουν τα μουσικά σημεία του έργου.