Εικαστική καντάτα για όργανα και φωνές, βασισμένη πάνω στην όπερα/pasticcio Andromeda Liberata και την ημιτελή τραγωδία Ανδρομέδα του Ευριπίδη
Μια νεαρή γυναίκα αλυσοδεμένη σε έναν βράχο συνομιλεί με την ηχώ της. Ο φτερωτός ήρωας δεν ξεχωρίζει αν «η ίδια η πέτρα του σμιλεύει το σχήμα μιας κοπέλας». Η Ανδρομέδα —ανάγλυφη στα μάτια του Περσέα— κραυγάζει:
«Μ’ ακούς / τραγουδώ σε σένα στη σπηλιά, σταμάτα, / Ηχώ / άσε με να θρηνήσω»
(…) στο μυαλό μου μην κατοικείς – φτάνω εγω γέρνει η τύχη κατά του ανέμου την πνοή / γέρνει η ζωή (…)
Η Ομάδα Μουσικού Θεάτρου Ραφή, μετά την επιτυχημένη παρουσίαση του Φαέθοντα σε συνεργασία με την Εθνική Λυρική Σκηνή και το Φεστιβάλ Φιλίππων, επιστρέφει με την εικαστική καντάτα ” Andromeda” , βασισμένη στην τραγωδία «Ανδρομέδα» του Ευριπίδη, που σώζεται μόνο αποσπασματικά και θεωρείται ένα από τα πιο τολμηρά και καινοτόμα έργα του ποιητή, και την όπερα/ pasticcio του 18ου αιώνα Αndromeda Liberata .
Ο Ευριπίδης μετατοπίζει το βάρος από την ηρωική πράξη στη φωνή και στον λόγο: η Ανδρομέδα εμφανίζεται μόνη, δεμένη, μιλώντας στο κενό, ενώ καθοριστικό ρόλο παίζει η Ηχώ, που ανταποκρίνεται στον μονόλογό της.
Ο διάλογος αυτός —ανάμεσα σε μια ανθρώπινη φωνή και την αντανάκλασή της— δημιουργεί μια πρωτοφανή μουσικοθεατρική κατάσταση, όπου το υποκείμενο ακούει τον εαυτό του να επιστρέφει θραυσματικά. Η τραγωδία δεν οργανώνεται γύρω από τη δράση, αλλά γύρω από την ακρόαση, προαναγγέλλοντας καλλιτεχνικές μορφές που θα αναδυθούν αιώνες αργότερα, όπως η όπερα και το ορατόριο.
Κι όπως ανάγλυφα σφυρηλατούνται οι μελωδίες και τα θραύσματα ήχων στην ημιτελή Ευριπίδεια «Ανδρομέδα», έτσι μετουσιώνονται σε νότες με τη συμβολή του Antonio Vivaldi για την όπερα /pasticcio Andromeda liberata , όχι ως lamento αλλά ως χειρονομία μεταμόρφωσης, λύτρωσης και επανένταξης στον κόσμο.
Με αυτή την αφετηρία, η μουσική του επανασυστήνεται μέσα από το βλέμμα της ανερχόμενης συνθέτιδας Ισμήνης Μπεκ, δημιουργώντας ένα ενιαίο υβριδικό έργο που κινείται ανάμεσα στην όπερα και την ηχητική περφόρμανς. Ερμηνεύουν η υψίφωνος Λητώ Μεσσήνη, η ηθοποιός-performer Νικόλ Δημητρακοπούλου και η μεσόφωνος Αναστασία Κότσαλη, ενώ το σύνολο Ventus Ensemble, ξεδιπλώνει τη δική του «λιτανεία των πνευστών» ως ηχητικό και δραματουργικό ιστό της παράστασης.
Κεντρικό πρόσωπο του έργου αναδεικνύεται η Ηχώ, η οποία, στον Ευριπίδη, αποκτά δραματουργική αυτονομία και λειτουργεί ως συνομιλήτρια της Ανδρομέδας. Ο διάλογος της ηρωίδας με την Ηχώ μετατρέπεται εδώ σε σύγχρονο και βαθιά μεταμοντέρνο σχόλιο για τη φωνή, την ταυτότητα και την αναπαραγωγή του λόγου: η φωνή που δεν ανήκει αποκλειστικά στο υποκείμενο, αλλά επιστρέφει θραυσματικά, παραμορφωμένη, ως αντανάκλαση και μνήμη. Η Ανδρομέδα δεν απευθύνεται πλέον μόνο στον Περσέα ή στους θεούς, αλλά σε μια φωνή-υπόλειμμα, σε έναν ακουστικό καθρέφτη του εαυτού της.
Το εικαστικό περιβάλλον της παράστασης υπογράφει η γλύπτρια Ναταλία Μαντά, εξελίσσοντας τις θεματικές και τα έργα που παρουσίασε πρόσφατα στο Anargyros Art Residency στην Αναργύρειο-Κοργιαλένειο Σχολή των Σπετσών, σε επιμέλεια Εύας Βασλαματζή. Μέσα από υποθαλάσσια βίντεο και γλυπτικές φόρμες που αιωρούνται σαν αρχέγονα σκελετικά κατάλοιπα, η εγκατάσταση που πλαισιώνει την Ανδρομέδα ,ένα καράβι-κήτος,μετατρέπει τη σκηνή του Ολύμπια σε ανοιχτό, θαλασσινό πεδίο βύθισης και προστασίας.
Γλυπτική εγκατάσταση: Ναταλία Μαντα
Επιμέλεια κίνησης: Μίνα Ανανιάδου